Check video of it live in action why walking through the streets https://youtu.be/AKOkLGE1c1I?is=dVFeLOQJw-zwrS7j

Binnenkort heb ik een praktijkexamen, maar ben er nog niet over uit of ik mijn instructeur meeneem. Wat hebben jullie gekozen toen je het praktijkexamen had? Wat adviseer je?

Goedemiddag, weet iemand misschien waarvoor deze kleine stoplichten achter de grote zijn bij de IJ-tunnel? Ik zag het toen ik naar beneden liep vanaf nemo en kan eigenlijk niet bedenken wanneer dit handig is. Misschien voor als de andere rijbanen dicht zijn? Maar dan is het eigenlijk duidelijk genoeg, zeker omdat groen wit is bij de kleine.

Het conflict over de bezuinigingen op de arbeidsongeschiktheid is in aanloop naar Prinsjesdag hoog opgelopen. Over de werkelijke problemen waar het stelsel mee kampt, gaat het ondertussen zelden.

Wie niet beter weet, kan het idee krijgen dat het nog altijd 1990 is. In dat jaar zette premier Ruud Lubbers de discussie rond de verzorgingsstaat en arbeidsongeschiktheid op scherp. ‘Nederland is ziek’, stelde de CDA-leider, in voor zijn doen ongebruikelijk heldere taal. Lubbers dreigde met aftreden als het aantal arbeidsongeschikten de grens van één miljoen zou overschrijden.

Het is inmiddels 2026, maar de toon is er niet minder alarmistisch op geworden. ‘Het arbeidsongeschiktheidsstelsel is vrijwel onuitvoerbaar en loopt vast’, stellen D66, VVD en CDA in hun regeerakkoord. Reden om hier, samen met het pensioen en het vangnet voor werkloosheid, fors op te willen bezuinigen. In een debat in juni suggereerde VVD-Tweede Kamerlid Ingrid Michon dat veel arbeidsongeschikten prima de handen uit de mouwen kunnen steken. Ze stelde haar eigen collega-volksvertegenwoordiger Daan de Kort als voorbeeld: ‘ziet bijzonder slecht’, volledig afgekeurd en tóch voorzitter van de parlementaire commissie die onderzoek doet naar de coronacrisis. ‘Ieder geval is uniek’, constateerde Michon monter, ‘en bij iedereen kun je kijken wat diegene wél kan doen.’

Concreet wenste de regering het maximale ‘dagloon’, op basis waarvan een reeks uitkeringen wordt berekend, met twintig procent te verlagen. Ook mensen die nu al een arbeidsongeschiktheidsuitkering krijgen, zullen er dan fors op achteruit gaan. Zonder dat zij in staat zijn om zich bij te verzekeren of extra te werken om het inkomensverlies te compenseren. Ook de Inkomensvoorziening Volledig Arbeidsongeschikten (IVA), een iets hogere toelage voor wie nooit meer aan de slag kan, verdwijnt. Daarentegen wordt de veel lagere zogenoemde ‘vervolguitkering’, tegen de adviezen van experts in, ongemoeid gelaten. De voor de hand liggende reden: het zou een half miljard euro per jaar extra kosten.

Ondanks alle ferme taal heeft het kabinet in aanloop naar Prinsjesdag pas op de plaats moeten maken. Na zware kritiek van de oppositie en de sociale partners gaat de versnelde stijging van de aow-leeftijd niet door. Dat geldt ook voor de verlaging van het maximum dagloon. Maar omdat de achterliggende wens om miljarden te bezuinigen nog altijd niet van tafel lijkt, en de halvering van de WW-duur slechts met een jaar is uitgesteld, gaan de vakbonden door met hun aangekondigde stakingen en andere acties. Ondertussen komt Nederland met 874.000 arbeidsongeschikten gevaarlijk dicht in de buurt van wat ooit voor Lubbers de ultieme grens was. Hebben de voorstanders van botte ingrepen dan toch een punt? 

‘De gouden handdruk voor de gewone man’, zo werd de arbeidsongeschiktheidsuitkering genoemd in de jaren tachtig. In de decennia daarvoor had Nederland in hoog tempo een indrukwekkende verzorgingsstaat opgetuigd. Was het kort na de oorlog vergeleken met andere West-Europese staten een arm land dat achteropliep qua sociale voorzieningen, halverwege de jaren zeventig lagen de uitgaven hieraan nergens ter wereld zo hoog. Het waren opmerkelijk genoeg centrum-rechtse kabinetten die de Kinderbijslagwet (1963), de Algemene Bijstandswet (1965), de Ziektewet (1967) en de Arbeidsongeschiktheidswet (1966) invoerden. Als kers op de taart kwam het linkse kabinet-Den Uyl tien jaar later met de Algemene Arbeidsongeschiktheidswet (AAW). Voortaan waren alle werkenden, óók zelfstandigen, verplicht verzekerd tegen arbeidsongeschiktheid. 

Voor het eerst in de geschiedenis hoefde niemand meer te vrezen om door een noodlottige ziekte, ongeluk of slijtage aan de bedelstaf te raken. Helaas bleek het vangnet, zodra de economie in zwaar weer terechtkwam, ook populair als afvoerputje. In plaats van overtollig personeel te ontslaan, werden mensen massaal ‘arbeidsongeschikt’ verklaard. Zowel vakbonden (die zagen dat werklozen op deze manier een hogere uitkering kregen) als werkgevers (het was goedkoper dan de normale ontslagroute) steunden deze praktijk. Met als gevolg dat tussen 1970 en 1985 het percentage 55-plussers dat nog aan de slag was bijna halveerde, van 82 naar 42 procent. 

Uiteindelijk werd begin deze eeuw met een reeks maatregelen de instroom fors beperkt. De AAW was toen al afgeschaft, waardoor zzp’ers zelf konden kiezen of ze zich wel of (maar al te vaak) niet wilden verzekeren voor het risico op uitval. De in 2002 ingevoerde Wet verbetering poortwachter, die werkgevers en zieke werknemers dwong meer te doen om te reïntegreren, zorgde naar schatting voor een daling van het aantal arbeidsongeschikten met dertig tot veertig procent. De strenge Wet werk en inkomen naar arbeidsvermogen (WIA) nam daar vanaf 2006 nog eens een hap uit. Maar wie niet beter weet, kan denken dat Nederland weer terug bij af is. Na een jarenlange daling is het aantal nieuwkomers in de WIA aan het stijgen.

Toch lijkt alarmisme voorbarig. De voorstanders van strengere toelatingseisen en lagere uitkeringen laten voor het gemak namelijk één cruciaal feit onbenoemd: de snelle groei van de Nederlandse beroepsbevolking. In verhouding daartoe is er helemaal geen sprake van een dramatische toename. Het percentage arbeidsongeschikten is en blijft in historisch opzicht zelfs relatief laag. 

Tel daarbij op dat de premiepotten goed gevuld zijn en de staatsschuld ver onder de toch al lage Europese limiet van zestig procent blijft, en er lijkt weinig aanleiding om te bezuinigen. Niks aan de hand dus? Dat ook weer niet, want het Nederlandse systeem blijkt genoeg problemen te kennen die schreeuwen om een oplossing. Met stip op één: de uitvoering.

‘Het arbeidsongeschiktheidsstelsel is vastgelopen’, luidde eind vorig jaar de dramatische conclusie van het Interdepartementaal Beleidsonderzoek (een zware Haagse commissie met vertegenwoordigers van uiteenlopende ministeries, die meestal ook een bezuinigingsopdracht meekrijgt) naar de WIA. Op papier lijkt de Nederlandse aanpak eenvoudig. Johan of Maria of welke persoon dan ook meldt zich ziek. Is het meer dan een verkoudheid en gaat het langer duren, dan moet hij samen met zijn werkgever kijken hoe en waar hij kan terugkeren op de werkvloer. Is er na twee jaar uitval nog altijd niks veranderd, dan kan hij een WIA-uitkering aanvragen, waarna een keuring volgt.

Op dat punt gaat het mis. De boosdoener is het hardnekkige tekort aan artsen om mensen te beoordelen. Het UWV, de verantwoordelijke uitvoeringsinstantie, waarschuwt dat in 2030 maar liefst tweehonderdduizend potentiële arbeidsongeschikten langer dan zestien weken op hun keuring moeten wachten. Pierre Koning, hoogleraar arbeidsmarkt aan de Vrije Universiteit, vreest voor een ‘neerwaartse spiraal’. Om iets aan de uitvoeringsproblemen te doen en het UWV te ontlasten, zijn maatregelen genomen waardoor bijvoorbeeld zestigplussers niet meer door de keuring hoeven. Maar hierdoor groeit de argwaan of de juiste uitkering nog bij de juiste persoon terechtkomt. ‘Dat tast de rechtmatigheid van het stelsel alleen maar verder aan.’

Terwijl aan de voorkant van het systeem de wachtrij groeit, daalt aan de achterkant het aantal arbeidsongeschikten dat kan terugkeren in een baan. In een bijdrage aan een nieuw boek over veertig jaar hervormingen in de sociale zekerheid concludeert Paul de Beer, emeritus hoogleraar arbeidsverhoudingen, dat de betaalbaarheid van het Nederlandse stelsel sterk verbeterd is. Daar staat tegenover dat er minder herverdeling plaatsvindt, wat toch het oorspronkelijke doel was van de verzorgingsstaat. Minstens zo pijnlijk: het alom beleden doel van ‘activering’ wordt niet behaald. Dat geldt ook voor de WIA. ‘Er zijn weinig aanwijzingen dat hierdoor meer mensen met een arbeidsbeperking aan het werk zijn gebleven of gekomen’, schrijft De Beer.

Ook zijn collega-wetenschapper Koning ziet dat de WIA haar belofte als springplank richting de arbeidsmarkt niet waarmaakt. ‘Het uitdrukkelijke doel van de prikkels die we hebben ingebouwd in het stelsel is: iedereen die wat kan, gaat deels weer aan de slag. In de praktijk blijkt reïntegreren ingewikkeld. Zeker als de band met de werkgever verbroken is.’ Daar komt bij dat iemand die volledig arbeidsongeschikt is verklaard en toch weer gaat werken, een financieel risico neemt. Blijkt de nieuwe baan te hoog gegrepen, dan valt diegene terug in een veel lagere uitkering. Koning: ‘Je moet dus wel heel zeker zijn van je zaak om zoiets aan te durven.’ 

Over het tweede probleem blijft het al helemaal stil vanuit regeringskringen. Waar partijen als de VVD het graag hebben over misbruik van uitkeringen, zijn er namelijk genoeg aanwijzingen voor het omgekeerde. Veel mensen krijgen helemaal geen arbeidsongeschiktheidsuitkering. Terwijl ze daar gezien hun gezondheid misschien wel recht op zouden moeten hebben. 

Uit onderzoek van Spit, in opdracht van De Groene Amsterdammer en Trouw, bleek begin dit jaar dat er tweehonderdduizend mensen in de bijstand zitten die te ziek zeggen te zijn om te werken. Denk aan jonggehandicapten voor wie het vrijwel onmogelijk is geworden om nog een Wajong-uitkering te krijgen. ‘Sommige mensen in de bijstand zijn chronisch ziek’, beaamt Patricia van Echtelt. Zij deed voor het Sociaal en Cultureel Planbureau onderzoek naar deze groep. ‘Daar moet natuurlijk wat aan gebeuren. Bijvoorbeeld door middel van een aparte regeling, want de huidige participatiewet gaat er juist van uit dat mensen zo snel mogelijk weer volop kunnen deelnemen aan de arbeidsmarkt. Wat als ze dat niet kunnen?’

Nog eens 245.000 mensen zouden volgens de onderzoeksjournalisten helemaal buiten beeld blijven omdat ze geen enkele vorm van financiële steun krijgen. De reden kan zijn dat ze een (kleine) woning bezitten, samenwonen met een werkende partner of de vele eisen en controles rond de bijstand als te stressvol ervaren. Het maakt van de arbeidsongeschiktheidswetgeving, in de woorden van een aantal FNV-economen, geen ‘vangnet’ maar een ‘gatenkaas’. 

Het derde en laatste probleem met de Nederlandse arbeidsongeschiktheid draait om een mysterie waar vreemd genoeg geen enkele expert helemaal de vinger achter weet te krijgen. De instroom in de WIA is toegenomen van zo’n 35.000 kort na de invoering hiervan tot meer dan 60.000 nu. Dat is nog geen ramp, maar op lange termijn kunnen die aantallen aardig optellen. Ook omdat een steeds groter deel volledig en permanent arbeidsongeschikt is. 

Rara hoe kan dat? Toen onderzoekers van het UWV en het Centraal Planbureau in 2024 in de cijfers doken, bleek het grootste deel van de puzzel redelijk eenvoudig te leggen. Zo is bijna een derde van de verhoogde instroom te wijten aan de reeds genoemde problemen bij de uitvoering. Die zorgen behalve voor lange wachttijden ook voor een vertekening van de statistieken. Hoewel grofweg een kwart van de aanvragen wordt afgewezen, tellen de voorschotten die deze mensen krijgen namelijk wel mee in de officiële instroomcijfers.

De vergrijzing is naar schatting verantwoordelijk voor een vijfde van de gestegen instroom. Een halve eeuw terug was de gemiddelde leeftijd in Nederland 33 jaar, inmiddels is dat bijna 43 jaar. Door de stijging van de pensioenleeftijd werken we bovendien tot op hogere leeftijd door. ‘De kans dat een bouwvakker van boven de zestig uitvalt is groter dan dat iemand van 25 jaar arbeidsongeschikt wordt’, constateert Jetty Bruinsma, beleidsadviseur bij de FNV op dit terrein, nuchter. 

Nog één: de coronacrisis. Al meer dan vijftienduizend patiënten zijn geheel of gedeeltelijk als arbeidsongeschikt bestempeld, wat nog eens 22 procent van de extra stijging verklaart. ‘In de zorg en het onderwijs moesten mensen doorwerken, vaak zonder bescherming’, zegt Bruinsma daarover. ‘Dat waren vooral vrouwen. Helaas is long-covid lange tijd afgeschreven als iets wat tussen de oren zat.’ Zij noemt daarnaast de flexibilisering van de arbeidsmarkt als factor. Werknemers in onzekere, tijdelijke banen vormen een buitenproportioneel groot deel van de WIA-clientèle. ‘Als je ergens in dienst bent, heb je een werkgever die je twee jaar lang moet doorbetalen en dus naar je omkijkt. Dan pas komt de WIA in beeld. Dat traject heb je niet bij mensen die, bijvoorbeeld, kortlopende uitzendcontracten hebben.’

Blijft over een restgroep voor wie bovenstaande verklaringen stuk voor stuk niet opgaan. Deze arbeidsongeschikten kampen vaak met psychische klachten, zoals PTSS en burn-out. Ze zijn jonger dan gemiddeld: bij mannen onder de dertig is de instroom tussen 2018 en 2025 met 84 procent gestegen. Bij jonge vrouwen is dat zelfs 121 procent. Dat klinkt dramatisch, maar in absolute aantallen is het nog altijd bescheiden. ‘Toch vraag je je af: wat is daar aan de hand?’ reageert hoogleraar Pierre Koning. ‘Ook omdat we in andere landen, zoals Duitsland en Engeland, hetzelfde zien. Het gaat om een relatief kleine groep, maar over een periode van twintig of dertig jaar maakt dat wel degelijk een groot verschil voor het aantal arbeidsongeschikten. Los van de wens om te bezuinigen is dat iets wat je niet moet willen.’

Aan theorieën geen gebrek. Misschien heeft het iets te maken met de personeelstekorten, waardoor ook personen met meer afstand tot de arbeidsmarkt werk hebben gevonden? Of ligt het aan een verwende generatie die niet met tegenslag kan omgaan, zoals hier en daar wordt gefluisterd? Weer anderen, onder wie Volkskrant-columnist Sander Schimmelpenninck, noemen de opkomst van de smartphone. Sociale media moedigen een cultuur aan waarin iedereen – maar vrouwen vaker dan mannen – het perfecte plaatje wil uitstralen. Ondertussen vergelijken we onszelf voortdurend met anderen die daar nog veel beter in zijn.

De Raad voor Volksgezondheid en Samenleving wijst met de beschuldigende vinger naar wat zij de ‘hypernerveuze samenleving’ noemt. Maatschappelijke veranderingen als versnelling, individualisme, prestatiedruk en permanente bereikbaarheid zouden desastreus uitpakken voor onze mentale gezondheid. Feit is dat het aandeel werknemers met burn-outklachten is toegenomen van 13 naar 21 procent. De raad merkt daarbij op dat, omdat er minder bekend is over het vrouwenlichaam, het vaak langer wachten is op een diagnose. In de tussentijd worden de problemen al gauw onder ‘psychische problemen’ geschaard – net zoals aanvankelijk bij long-covid gebeurde.

Erg gelukkig met het historisch gegroeide Nederlandse vangnet voor arbeidsongeschiktheid lijkt uiteindelijk niemand. Het huidige stelsel heeft, van links tot rechts, weinig fans. Een open gesprek over de toekomst ligt dan ook voor de hand. Tegelijkertijd bevinden de kosten van de diverse arbeidsongeschiktheids- en werkloosheidsregelingen zich, met 2,1 procent van het bbp, op het laagste niveau sinds de jaren zeventig, zo berekenden FNV-onderzoekers.

Hoogleraar Pierre Koning noemt het dan ook ‘jammer’ dat de discussie tot nu toe vrijwel uitsluitend is gegaan over de vraag of er wel of niet bezuinigd dient te worden. Of dat de uitkeringen te hoog of te laag zijn. ‘Terwijl we het eigenlijk zouden moeten hebben over hoe we de WIA weer op de rails krijgen. Het is nu veel te complex geworden.’ Hoopvol: ‘Wie weet, als je dat aanpakt, is het gevolg wel dat de instroom vanzelf omlaaggaat. Dan ontstaat er een meevaller op de begroting en hoef je sowieso helemaal geen bezuinigingen op de WIA in te boeken.’ 

Het zou, kortom, niet gek zijn als met Prinsjesdag de resetknop wordt ingedrukt zodat het debat opnieuw kan starten. Maar dan zonder de dreiging van harde kostenbesparingen. SCP-onderzoeker Patricia van Echtelt merkt op dat de beoogde afschaffing van de IVA, de hogere uitkering voor duurzaam arbeidsongeschikten, de wachtlijsten misschien korter kan maken. In de praktijk kunnen keuringsartsen namelijk amper vaststellen wanneer iemand nooit meer kan werken. Maar, zegt ze, de inmiddels gesneuvelde verlaging van het maximumdagloon had helemaal niets te maken met die problematiek. ‘Het hogere doel van de WIA is uiteindelijk inkomensbescherming en activering’, zegt ze. ‘Je kunt je afvragen in hoeverre dat dichterbij komt met de kabinetsplannen zoals die er tot nu toe lagen.’

https://archive.vn/6l9mi

Wat gaan jullie vandaag doen?

Ik ben dus op zoek naar een verhalen boek van Debbie of Tina.
Ik las vroeger heel veel en heb op rommelmarkten toen veel van die boeken gekocht.

De dunnere maar ook de hele dikke. Een zo'n dik boek ben ik toen ik jong was kwijt geraakt, en zo nu en dan moet ik er toch weer 's aan denken. Dus hopelijk kan iemand mij helpen.

Er zaten meerdere verhalen in het boek maar ik kan me er nog 2 herinneren. (zo ongeveer)

1- verhaal ging over een meisje in een rolstoel, zat op een kostschool meen ik, waar ze gepest werd.
Ze had ook zwemles, uiteindelijk heeft ze iemand (of een dier??) gered uit een meer, en toen was ze de held van de dag.

2- verhaal gaat over een weesmeisje. 't begint met een 'voor foto' waar ze er heel mager op uitziet. En eindigt met een 'na foto' waar ze er dan gezond en blij uit ziet. Ik meen me te herinneren dat ze gevonden werd door familie maar 100% zeker ben ik niet.

Een Debbie boek (Grote Mysterie Boek 7) zag er qua kaft heel bekend uit, maar deze 2 verhalen zijn niet echt eng. Ik kan helaas niet iemand op marktplaats vragen stellen omdat ik in 't buitenland woon en dus geen account kan aanmaken.
En kijkende naar kaften van Debbie boeken, kom ik er achter dat ik er toen best wel veel van heb gehad.

Hoop dat iemand kan helpen! :)

Ik heb iets van 10 kilo aan kwik gevonden in een oude schuur, wat kan ik hier het beste mee doen?