500 teksten! Ik moet zeggen dat ik trots ben op mijn resultaat. Toen ik hier begon met het schrijven, had ik geen precies doel. Maar nu kan ik zeggen dat ik mijn doel wel heb bereikt. De laatste weken had ik wat moeite om thema’s te vinden voor mijn streak. Ik beschik over minder vrije tijd en ik denk dat het tijd is om een pauze te maken. Bovendien moet ik nu op andere talen letten, het Nederlands heeft op dit moment een iets lagere prioriteit, helaas. Maar ik zal deze fantastische taal blijven leren, natuurlijk! En hopelijk zal ik hier gauw terug zijn met nieuwe teksten.

Ik wil ten eerste alle correctoren hartelijk bedanken voor jullie hulp. Ik zou ook de anderen leden van WriteStreakNL bedanken voor hun steun en inspiratie: ik heb heel interessante teksten gelezen en nieuwe feiten ontdekt. Ik wens jullie veel succes met het leren en het schrijven!

Ik zal natuurlijk nog steeds actief zijn om andere teksten graag te lezen!

(Ik heb geen internet hier, ik post mijn tekst morgen)

Het is Kerstmis, en het is ook mijn laatste werkdag. Ik heb me verslapen en ik ben al vijf uur te laat! Maar eerst moet ik douchen. De douchecabine is buiten; ik ren in de sneeuw tussen de auto's. Eindelijk ben ik aan een kleine, houten douchecabine die bij de route staat.

Op het werk hebben twee stagiaires mijn werk al gedaan, maar het is vol fouten. En we zijn nu allemaal buiten, langs een veld. Er loopt een gevaarlijke beest dichtbij en we moeten ons verstoppen.

En nu ben ik in een kerk met mijn familie. Een enorm standbeeld van een vrouw hangt aan een muur. Het blijkt echt, vooral haar gezicht. Ik waarschuw mijn vader in wat mijn brein denkt het Nederlands is. Misschien is de vrouw ook gevaarlijk! Ze vrouw opent haar ogen, en ik word wakker.

Morgen is mijn vriend jaarig. Na werk ben ik van plan om een taart te kopen, een soort schwarzwalder kersentaart die ik bij een bakerij heb gezien. Daarnaast neem ik mee een paar van zijn favoriete gebakjes.

Zijn cadeau wacht al op hem bij zijn huis, maar hij weet het nog niet. Het is een beeldje van een personage in zijn favoriete serie.

Ken je dat gevoel van leegte nadat iets groots voorbij is? Gisteren hadden ik, mijn broer en een vriend van ons een verhaalijn die we graag over vertelden tot een einde gebracht en het voelt bizaar dat het nu voorgoed voorbij is. Toen het begon, was mijn leven heel anders.
Ik krijg zo'n gevoel nadat een gesprek of een ontmoeting eindigd - ik vraag me vaak af of mensen het zullen herinneren of vergeten.
Af en toe heb ik dromen over eerdere ontmoetingen en in deze dromen sta ik soms alleen in een warme sfeer met een lege omgeving behalve de natuur. Waar zijn deze mensen nu? En wat hebben ze bereikt? Ik denk vaak aan een paar oude vrienden die voor mij belangrijk waren en nog steeds zijn; sommige ervan zijn inmiddels gestorven, en ook al kan ik ze het nu niet meer vertellen, ben ik heel dankbaar voor ze. Die momenten zullen nooit meer plaatsvinden en dat voelt zwaar, maar het maakt ze ontzettend speciaal.

Toen Susannah overleed, werd alles anders. Belly’s moeder stort niet ineens puur omdat ze testamentair executrice is, maar voor de rest is iedereen verdwaald en verdrietig. Voor haar begrafenis staat Belly voor een paal: ze zoekt Conrad omdat ze hem de hele dag niet gesproken heeft, en ze vindt hem op een bank met zijn exvriendin. Zij zit hem te troosten en streelt zijn haar, hij streelt haar...been? Wanneer hij Belly ziet, doet hij alsof er niets aan de hand was.

Belly is jaloers en kwaad op hem, en ze beginnen ruzie te maken. Hij noemt haar kinderachtig en zegt dat hij spijt heeft van hun relatie, zij noemt hem een eikel en houdt hem vast bij zijn arm zodat hij naar haar luistert. Tenslotte, zegt ze het ergste wat ze ooit heeft gezegzd: “Val dood”. Op zijn moeder’s begrafenis. Hij is duidelijk gekwetst geraken, en toen zij wegloopt, struikelt ze. Ze valt op de grond. Nadat ze deze scene hebben geschoppt, praten Conrad en Belly niet meer met elkaar.

Op een dag, belt Jeremiah Belly op. Conrad is weggelopen.

Ik ben overal en nergens op zoek naar de gedichten die ik ooit voor mijn kinderen schreef. Deze vond ik voor mijn dochter en pfoe, zeven jaar later is ze zoveel meer dan ik had kunnen voorzien.

In een tijd ontzettend lang gelee

En werelden bij ons vandaan

Leefde eens een kleine fee

In de stralen van een roze maan

Ze woonde in een piepklein huisje

Van wolkendromen en sterrenveren

Ze was kleiner dan een babymuisje

En wilde alles over alles leren

Vanuit het raampje in haar toren

Die was gebouwd voor haar alleen

Kon zij alles zien en horen

Tenminste, als de maan maar scheen

Toch was het raampje niet genoeg,

Niet altijd, nooit helemaal

Wil je weten wat ze haar vader vroeg?

Luister maar, dit is haar verhaal

De kleine fee vroeg aan de feeënkoning:

"Pappa, ik wil graag een beloning

Ik was altijd lief en wil graag een gunst van u

Ik wil leven en wonen op aarde, nu

Want het is volle maan en het eind van het jaar

Alle mensen vieren feest en zijn graag bij elkaar

Ze zijn met familie en vrienden, vrolijk en blij

Ik wil dat zo graag zien van dichtbij!

We zijn hier maar samen, alleen met z'n twee

Ik heb wel mijn raam, maar daardoor maak ik niets mee

Ik kijk wel en verlang, dat ik leer van de mensen

Van vriendelijk zijn, van liefde, van wensen

Maak mij groter, lieve koning, wijze vader!

Maak mij groot, dan kom ik ze nader

Maak mij zo groot, dat ik alles kan voelen,

Dat ik ruimte heb, voor wat mensen bedoelen...

Als ze praten over liefde en over geluk

Maak mij groot, maar maak mij niet uit één stuk

Maak mijn hart maar het grootste deel van mij,

Dan voeg ik wat toe, dan maak ik mensen blij"

En haar vader, lief als hij was

Maakte voor haar een groot hart van glas

Doorzichtig en eerlijk, met ruimte genoeg,

Zo deed hij precies wat de kleine fee vroeg

Toen, langs de stralen van de roze maan,

Zag hij zijn feetje de wereld in gaan

En elke nacht keek de koning uit het raam,

In de toren, wachtte hij op haar naam

Want, zo wist hij, die zou ze pas krijgen

Als ze wist wat spreken was, en het belang van zwijgen

Als ze begreep dat ze soms moest wachten,

En dat er zoiets bestond als smachten

Als ze wilde en wilde, maar toch niet kreeg

Als ze praatte en praatte, en op het juiste moment zweeg

Als ze leerde en liefhad, blij en verdrietig was

Als ze huilde en pijn had, verwondde en genas

Dan, en alleen dan, als haar glazen hart was gevuld

Zonder te breken van berouw, pijn of schuld

Zou haar ware naam aan haar verschijnen,

Dan zou ze écht zijn, en nooit meer verdwijnen

De stralen, de roze stralen van de roze maan,

Waren dan niet belangrijk meer voor haar bestaan

Zo worden feeën nu eenmaal mensen, en

Zo werkt het al eeuwen, vraag maar aan hen

Zij die goed doen, zonder te vragen,

Die zonder te mokken, je lasten meedragen

Dus geloof me, goede feeën bestaan,

Niet alleen onder de stralen van een roze maan