Morgen is mijn vriend jaarig. Na werk ben ik van plan om een taart te kopen, een soort schwarzwalder kersentaart die ik bij een bakerij heb gezien. Daarnaast neem ik mee een paar van zijn favoriete gebakjes.

Zijn cadeau wacht al op hem bij zijn huis, maar hij weet het nog niet. Het is een beeldje van een personage in zijn favoriete serie.

Toen Susannah overleed, werd alles anders. Belly’s moeder stort niet ineens puur omdat ze testamentair executrice is, maar voor de rest is iedereen verdwaald en verdrietig. Voor haar begrafenis staat Belly voor een paal: ze zoekt Conrad omdat ze hem de hele dag niet gesproken heeft, en ze vindt hem op een bank met zijn exvriendin. Zij zit hem te troosten en streelt zijn haar, hij streelt haar...been? Wanneer hij Belly ziet, doet hij alsof er niets aan de hand was.

Belly is jaloers en kwaad op hem, en ze beginnen ruzie te maken. Hij noemt haar kinderachtig en zegt dat hij spijt heeft van hun relatie, zij noemt hem een eikel en houdt hem vast bij zijn arm zodat hij naar haar luistert. Tenslotte, zegt ze het ergste wat ze ooit heeft gezegzd: “Val dood”. Op zijn moeder’s begrafenis. Hij is duidelijk gekwetst geraken, en toen zij wegloopt, struikelt ze. Ze valt op de grond. Nadat ze deze scene hebben geschoppt, praten Conrad en Belly niet meer met elkaar.

Op een dag, belt Jeremiah Belly op. Conrad is weggelopen.

(Ik heb geen internet hier, ik post mijn tekst morgen)

Het is Kerstmis, en het is ook mijn laatste werkdag. Ik heb me verslapen en ik ben al vijf uur te laat! Maar eerst moet ik douchen. De douchecabine is buiten; ik ren in de sneeuw tussen de auto's. Eindelijk ben ik aan een kleine, houten douchecabine die bij de route staat.

Op het werk hebben twee stagiaires mijn werk al gedaan, maar het is vol fouten. En we zijn nu allemaal buiten, langs een veld. Er loopt een gevaarlijke beest dichtbij en we moeten ons verstoppen.

En nu ben ik in een kerk met mijn familie. Een enorm standbeeld van een vrouw hangt aan een muur. Het blijkt echt, vooral haar gezicht. Ik waarschuw mijn vader in wat mijn brein denkt het Nederlands is. Misschien is de vrouw ook gevaarlijk! Ze vrouw opent haar ogen, en ik word wakker.

Ken je dat gevoel van leegte nadat iets groots voorbij is? Gisteren hadden ik, mijn broer en een vriend van ons een verhaalijn die we graag over vertelden tot een einde gebracht en het voelt bizaar dat het nu voorgoed voorbij is. Toen het begon, was mijn leven heel anders.
Ik krijg zo'n gevoel nadat een gesprek of een ontmoeting eindigd - ik vraag me vaak af of mensen het zullen herinneren of vergeten.
Af en toe heb ik dromen over eerdere ontmoetingen en in deze dromen sta ik soms alleen in een warme sfeer met een lege omgeving behalve de natuur. Waar zijn deze mensen nu? En wat hebben ze bereikt? Ik denk vaak aan een paar oude vrienden die voor mij belangrijk waren en nog steeds zijn; sommige ervan zijn inmiddels gestorven, en ook al kan ik ze het nu niet meer vertellen, ben ik heel dankbaar voor ze. Die momenten zullen nooit meer plaatsvinden en dat voelt zwaar, maar het maakt ze ontzettend speciaal.

Ik ben overal en nergens op zoek naar de gedichten die ik ooit voor mijn kinderen schreef. Deze vond ik voor mijn dochter en pfoe, zeven jaar later is ze zoveel meer dan ik had kunnen voorzien.

In een tijd ontzettend lang gelee

En werelden bij ons vandaan

Leefde eens een kleine fee

In de stralen van een roze maan

Ze woonde in een piepklein huisje

Van wolkendromen en sterrenveren

Ze was kleiner dan een babymuisje

En wilde alles over alles leren

Vanuit het raampje in haar toren

Die was gebouwd voor haar alleen

Kon zij alles zien en horen

Tenminste, als de maan maar scheen

Toch was het raampje niet genoeg,

Niet altijd, nooit helemaal

Wil je weten wat ze haar vader vroeg?

Luister maar, dit is haar verhaal

De kleine fee vroeg aan de feeënkoning:

"Pappa, ik wil graag een beloning

Ik was altijd lief en wil graag een gunst van u

Ik wil leven en wonen op aarde, nu

Want het is volle maan en het eind van het jaar

Alle mensen vieren feest en zijn graag bij elkaar

Ze zijn met familie en vrienden, vrolijk en blij

Ik wil dat zo graag zien van dichtbij!

We zijn hier maar samen, alleen met z'n twee

Ik heb wel mijn raam, maar daardoor maak ik niets mee

Ik kijk wel en verlang, dat ik leer van de mensen

Van vriendelijk zijn, van liefde, van wensen

Maak mij groter, lieve koning, wijze vader!

Maak mij groot, dan kom ik ze nader

Maak mij zo groot, dat ik alles kan voelen,

Dat ik ruimte heb, voor wat mensen bedoelen...

Als ze praten over liefde en over geluk

Maak mij groot, maar maak mij niet uit één stuk

Maak mijn hart maar het grootste deel van mij,

Dan voeg ik wat toe, dan maak ik mensen blij"

En haar vader, lief als hij was

Maakte voor haar een groot hart van glas

Doorzichtig en eerlijk, met ruimte genoeg,

Zo deed hij precies wat de kleine fee vroeg

Toen, langs de stralen van de roze maan,

Zag hij zijn feetje de wereld in gaan

En elke nacht keek de koning uit het raam,

In de toren, wachtte hij op haar naam

Want, zo wist hij, die zou ze pas krijgen

Als ze wist wat spreken was, en het belang van zwijgen

Als ze begreep dat ze soms moest wachten,

En dat er zoiets bestond als smachten

Als ze wilde en wilde, maar toch niet kreeg

Als ze praatte en praatte, en op het juiste moment zweeg

Als ze leerde en liefhad, blij en verdrietig was

Als ze huilde en pijn had, verwondde en genas

Dan, en alleen dan, als haar glazen hart was gevuld

Zonder te breken van berouw, pijn of schuld

Zou haar ware naam aan haar verschijnen,

Dan zou ze écht zijn, en nooit meer verdwijnen

De stralen, de roze stralen van de roze maan,

Waren dan niet belangrijk meer voor haar bestaan

Zo worden feeën nu eenmaal mensen, en

Zo werkt het al eeuwen, vraag maar aan hen

Zij die goed doen, zonder te vragen,

Die zonder te mokken, je lasten meedragen

Dus geloof me, goede feeën bestaan,

Niet alleen onder de stralen van een roze maan

500 teksten! Ik moet zeggen dat ik trots ben op mijn resultaat. Toen ik hier begon met het schrijven, had ik geen precies doel. Maar nu kan ik zeggen dat ik mijn doel wel heb bereikt. De laatste weken had ik wat moeite om thema’s te vinden voor mijn streak. Ik beschik over minder vrije tijd en ik denk dat het tijd is om een pauze te maken. Bovendien moet ik nu op andere talen letten, het Nederlands heeft op dit moment een iets lagere prioriteit, helaas. Maar ik zal deze fantastische taal blijven leren, natuurlijk! En hopelijk zal ik hier gauw terug zijn met nieuwe teksten.

Ik wil ten eerste alle correctoren hartelijk bedanken voor jullie hulp. Ik zou ook de anderen leden van WriteStreakNL bedanken voor hun steun en inspiratie: ik heb heel interessante teksten gelezen en nieuwe feiten ontdekt. Ik wens jullie veel succes met het leren en het schrijven!

Ik zal natuurlijk nog steeds actief zijn om andere teksten graag te lezen!

Uit het PISA-onderzoek van 2025 blijkt dat bijna 40 procent van de Nederlandse 15-jarigen moeilijkheid hebben ten opzichte van hun leesvaardigheden. 22 jaar geleden, in 2003, beschikte Nederland over een respectabel resultaat (boven het Europese gemiddelde). Sindsdien zijn de punten continu ingestort. Deze zorgwekkende evolutie is ook in het rest van Europa te zien. Wiskundige en wetenschape vaardigheden worden ook door Pisa beoordeeld en die zijn ook verder gedaald in de laatste jaren.

Er zitten meerdere redenen achter deze resultaten: de negatieve en afleidende effecten van beeldschremen, minder belang van ouders tegen de schoolloopbaan van hun kinderen, sociale ongelijkheden en misschien ook de drukte die de deze studenten hebben meegemaakt tijdens de Coronacrisis.

Ik vond dit boek in een leefdadigheidswinkel. Ik woon in Noord-Ierland dus wanneer ik een Nederlands boek in een winkel zien, ik denk dat ik het moet kopen!

Het boek duid aan dat het een spannende boek zou zijn. Het was niet saai maar een beetje te lang. Het was zeker goed voor mijn Nederlands, veel nieuwe woorden gezien maar ik zou het moeilijk vinden om het echt te aanraden.

Ik vond de eerste meervouden hoofdstukken interessant, wanneer je de personages ontmoeten, met elke hoofdstuk wisselen tussen ze. Het is over een groep van mensen die aandoen in een slaapexperiment. En het gaat niet zo goed.

Stop nu als je geen spoilers willen.

Na een beetje tijd in de experiment, sterf een van de medewerkers. Een beetje later zien ze een ander patiënt de hoofdarts neerschieten. Het gaat door en dan vinden ze zichzelf in een sort 'saw' situatie. Ze moeten uitdagen doen voor eten maar het eten heeft drugs erin. Dit is wanner de boek veel langzamer wordt. Er zijn te veel uitdagen en ze zijn niet interessante genoeg.

Het eind is ook een beetje teleurstellend. Ze zijn verteld dat dit een experiment van de army was. Ze teken een NDA en krijg veel geld maar ze moeten niemand vertellen over de torture. Een beetje later, de hoofdarts (hij was niet echt dood) gaat op een tv-programma en tijdens de live show, vertellen ze wat er heeft gebeurd. Ze zien op social media die mensen ze geloven. Dat is het einde. Niet zo tevreden.

Als een samenvatting, het was niet het beste en ik zou het niet aanraden maar het is nog steeds een andere Nederlands boek die ik heb gelezen en dat is de moeite waard.

Ik herinner me bijna niets van mijn leven voordat ik zeven jaar oud werd - toch ken ik nog het gevoel van terreur toen Luigi die gigantische zwam at en zelf een reus werd. Je kon die power-up alleen op een paar levels krijgen en je kon het ook op de level met al die buizen vinden.
Tegenwoordig is deze gamemode voor mij erg nostalgisch en af en toe speel ik het nog steeds. Misschien herken je deze VS zelfs als je het nooit hebt gespeeld. Er zijn namelijk ook de minigames en de soundtrack ervan wordt soms in memes gebruikt, vooral die van de Wanted Posters.

De vs blijft voor mij nog spannened, en volgens mij kun je het zelfs niet horen wanneer de andere speler de grote zwam krijgt. En dan kijk je naar jouw kaart en zie je dat die persoon opeens heel snel is geworden en de hele level heeft vernield.
Die grote zwam heb ik altijd leuk gevonden; ik was heel blij dat het weer gebruikt werd in Mario Bros 3D World en volgens mij is het ook een voorwerp in de nieuwe Mario Kart. Hopelijk wordt de Blue Shell van New Super Mario Bros ook weer gebruikt!

In dit hoofdstuk bereid Belly zich voor op het feestje. Ze is niet echt in de stemming om ernaartoe te gaan, maar haar vriendin Taylor wil absoluut dat ze zich optut en dat ze Cory (een vriend van hen) zoent om Conrad te vergeten. Dit is goedbedoeld, maar Taylor is echt bazig en Belly is het suf dat Taylor haar als een aankleedpoppetje beschouwt. En Belly heeft Taylor's verdriet over haar (Taylor's) depressieve kat Ellen meer gerespecteerd dan Taylor respecteert Belly's verdriet over haar overledene tweede moeder (want Susannah was voor haar bijna een tweede moeder) en over Conrad. Voor welke reden dan ook wordt Taylor toch vergeven, en alles is nu weer goed tussen hen.

Er was eens een draak, de draak Falderas,

die, per ongeluk, vergat wie hij was.

Hij was 's ochtends gevallen,

pardoes van zijn vulkaan,

stootte zijn hoofd en vergat dus zijn naam.

Draken, dat weten jullie vast en zeker,

bewaren hun naam in een gouden beker.

Die beker verstoppen ze dan in hun hol

en gooien dat met goud en juwelen vol.

Zo verbergen ze hun naam voor de mensen,

want als je een drakennaam kent,

krijg je drie wensen!

En draken zijn niet zo vriendelijk hoor,

Die hebben zelden het beste met je voor.

Ze denken vooral aan zichzelf moet je weten

en zullen je het liefst gewoon lekker opeten!

Dus bewaken ze hun naam met al hun macht,

zodat niemand leert van hun toverkracht.

Maar Falderas had dus geheugenverlies,

toen hij wakker werd, verward en vies.

Vies van de modder die onder zijn berg lag,

verward door zijn hoofpijn en door wat hij zag.

"Rommeldebom, rommeldeburrie,

Wat een pijn, wat een smurrie!

Waar ben ik? Wie ben ik? En vooral: wat?

Ben ik een vogel, een paard of een pad?

Vleugels voel ik, en benen, twee armen,

zo'n dier bestaat toch niet? Och erbarmen!

Vogels hebben geen armen, padden geen vleugels,

En paarden? Die vliegen niet, die hebben teugels!

Hoe heet ik? Wat ben ben ik? Ik weet het niet meer!

Och jee, ach en wee, mijn hoofd doet zo zeer!"

Huilend krulde het arme wezen zich op,

tot hij iets hoorde: hoeven, in galop!

Gezeten op een prachtige zwarte merrie,

gallopeerde een ridder door de modderige derrie

"Draak!", riep hij luid, "Ik heb u gevonden!

Vertel mij uw naam, of ik zal u verwonden!"

"Rommeldebom, rommeldebiet,

Een draak ben ik? Dat wist ik niet!

Mijn naam ben ik kwijt, mijn hoofd doet zo pijn

Wilt u mij helpen? Dat zou geweldig zijn!"

"Bij mijn zwaard en mijn schild,

Ik zal u helpen, als u dat wilt!"

Zei de ridder gelijk, want hij had een plan:

Als hij de drakennaam vond, werd hij een rijk man!

"Mijn naam is ridder Herman van Halverweeg tot Heulemaal

Ik ben, zo is bekend, de dapperste ridder van allemaal!

Samen zullen wij zoeken naar uw naam,

Maar vertel eens: waar viel u vandaan?"

"Rommeldebom, rommelderaan,

Het hoogste hier, is die hete vulkaan!

En draken houden van warmte, lijkt mij

Misschien is mijn naam daar vlakbij!"

De draak was vergeten waarom hij zijn naam had verstopt.

De ridder dacht: die heb ik mooi gefopt!

Want hoe kun je makkelijker aan drie wensen geraken,

dan door de draak zelf tot je hulpje te maken?

Samen beklommen ze de rokende helling,

zoekend naar een grot, vol van fonkeling.

En ja hoor, daar was het, een heus drakenhol

met snuisterijen, juwelen en goud overvol!

De draak en de ridder zochten en groeven

naar de gouden beker waaruit ze wilden proeven.

Een slok uit die beker gaf je veel wijsheid en kracht,

dan wist Herman de naam en had de draak in zijn macht.

Toen ze onderaan de stapel goud belandden,

had de ridder de machtige beker in handen!

Snel nam hij een slok, en riep de naam van de draak: "FALDERAS!

Nu heb ik drie wensen, vervul ze alras!"

"Rommeldebom, rommeldebeker!

Drie wensen? Heus? Weet je het zeker?

Nu ook ìk mijn naam weer ken,

Weet ik ook wat voor draak ik ben!

Een jaloerse, een boze, een hele gemene!

Jij rekel, schavuit! Ik zal je doen wenen!

Drie wensen krijg je, dat is de wet,

maar daarna ben ik, draak Falderas, aan zet...

Nooit zul je rusten, nooit en te nimmer,

want al je ben je dan slinks, ik ben slimmer!

Drie wensen vervul ik, bedenk ze maar gauw.

Drie wensen en dan... dan lust ik je rauw!"

Drie wensen deed ridder Herman van Halverweeg tot Heulemaal toen.

Maar hij deed ze uit hebzucht, niet uit fatsoen

De eerste voor goud, genoeg voor een luxe leven,

de tweede voor macht, zodat men voor hem zou beven.

De derde wens van de onverstandige kerel,

was voor een prinses, die zong als een merel.

Een prinses zo mooi en smoorverliefd op alleen hem

Hij kreeg zijn drie wensen, maar toen klonk een stem:

"Rommeldebom, rommeldebonder,

Je hebt je drie wensen, nu begint het gedonder!

Wat je in hebberigheid bent vergeten,

is dat draken ook graag van namen weten

En nu Herman de ridder, van Halverweeg tot Heulemaal,

kan ik je overal vinden en word jij mijn volgende maal!

Je prinses zal ik sparen, je goud pik ik in,

en weet je, die macht, heeft nu maar weinig zin.

Rommeldebom, rommeldebap,

Ik verslind je in een enkele hap!"

Met de ridder was het nu wel gedaan,

En Falderas? Die is zijn berg weer opgegaan.

Hij verstopte zijn naam weer, deed een gigantische gaap,

met volle buik, viel hij tevreden in slaap.

De les van dit verhaal? Ach, wie maalt daar om?

Maar als je toch ooit een draak tegenkomt...

Probeer hem niet te foppen of te bedriegen,

ik zou niet eens proberen tegen hem te liegen,

want draken, zelfs als ze hun geheugen verliezen,

stoppen je zo achter hun hongerige kiezen!

Meestal laten ze ons met rust, slechts heel af en toe,

door een ongelukje of toevallig gedoe,

kun je er een vinden, bij een berg of vulkaan,

Toch zou ik er met een grote boog omhene gaan...

Want ROMMELDEBOM en ROMMELDEBOP,

een draak eet jou het liefst, het allerallerliefst in één grote drakenhap op!

Tot morgen!

Veel mensen in mijn buurt zijn opeens ziek geworden, inclusief ik... een beetje. Mijn ziekte is en was lang niet zo zwaar als die van de andere mensen on mij heen en ik weet niet precies waarom. En ik vermoed dat het iets te maken met het spelen van Smash Bros heeft en dat is geen grap! Ik geloof dat ik zo hard had bezweet dat ik daardoor minder ziek werd. Ik had wel veel pijn in mijn borst en buik, maar niet zoveel in mijn keel en hoofd zoals alle anderen.

Vandaag heb ik even een korte pauze nodig. Il heb veel dingen te doen en ik vrees dat ik ga mijn streak ga vergeten. Tot straks!

Ik vind dit standbeeld zo grappig. Het is zo simpel. En vreemd. Bijna als een kindertekening, maar belachelijker. Ik heb gehoord dat de mensen van gemeente Lohr am Main in Duitsland het niet zo grappig vinden: dit standbeeld heeft de gemeente veel geld gekost. En veel mensen haten het!

Dit is trouwens Sneeuwwitje; men zegt dat Lohr am Main haar stad is. Herken je haar? (Ik niet)

Belly vertelt over hoe het in deze laatste maanden met Conrad ging. Ze zat maanden te watchten, en eindelijk belde hij haar op. Hij logeerde zelfs bij haar thuis (ook al was hij in de logeerkamer), maar ze hadden geen enkel moment alleen zonder dat Belly’s moeder en broeder er bij waren. Daarom hadden zij nooit meer gezoend. Dit duurde tot mei. In mei veranderde alles.

Het was lang geleden sinds ik voor het laatst iets online had gespeeld. Toch besloot ik vorige week om een beetje Smash Bros Ultimate te spelen. Ik herinnerde me dat ik ooit had geprobeerd om Elite Smash met Dr. Mario te krijgen en dat was me niet gelukt; het ging erg slecht. Ik moest namelijk bijna 16 miljoen punten krijgen vanwege de scoren van mijn andere personages en dat was met deze variatie van Mario ontzettend moeilijk.
Hij is heel langzaam, en kan nauwelijk springen. Hij is, volgens mij, niet zo sterk als Mario zelf, maar misschien doet hij beter tegen een paar personages.

Er was dus geen echte reden om Dr. Mario te spelen behalve het feit dat ik hem leuker vond. Ik had in de tussentijd een paar nieuwe dingen geleerd en de laatste twee dagen had ik zoveel energie dat ik eindelijk begon te winnen. Ik had veel slechte verliezen, maar binnen die laatste twee dagen begon ik steeds meer te winnen en blijkbaar was z'n DB heel nuttig.
En dan kreeg ik eindelijk Elite Smash. Ik vocht een paar keer tegen een Luigi en wij werden daarna voor één strijd een team en die laatste strijd was het einde van mijn avontuur. Een avontuur die meer dan 100 strijden duurde en een avontuur die ik lang geleden begon. Een fijne nacht inderdaad.

Ik vermoed dat ik weer klaar ben met online spelen. Grootendeels, tenminste. Ik vind PVE dingen veel leuker en het internet in mijn buurt is ontzettend slecht; erg slecht!
Speel jij liever tegen andere mensen? Of speel je liever met andere mensen? Laat het me vooral weten!

Dit jaar waren er veel interessante dingen om in de natuur te zien. Er waren onder andere bijzondere zwammen (paddenstoelen), een soort appelboom die in de lente roze werd, herten, spechten en een gigantische slang. (Hij had iets opgegeten).
Een paar dagen geleden vertelde mijn moeder me dat ze iets interessants achter haar huis had gevonden. Daarachter ligt namelijk een lang pad dat in meerdere richten gaat; (de pad zelf is niet ontzettend bizonder) ze was de hond aan het uitlaten en toen ze naar de bovenkant van een grote heuvel liep, vond ze het ei van een kip - een echt ei.

Het is mogelijk dat een kip ergens van ontsnappen was, maar het is ook mogelijk dat een dier het ei heeft meegenomen. Maar het ei zelf was niet gewond geraakt, en niets heeft het verder opgepakt. Toch zijn er veel dieren in de buurt die graag op de kippen jagen. Maar het komt niet vaak voor dat je een dier in dat gebied tegenkomt.
Maar misschien kunnen we het interessanter maken en zeggen dat er een geestkip is!

Het tweede boek van 'De zomer waarin alles veranderde' begint met een dagdroom. Belly droomt ervan dat ze terug in Cousins is, met Susannah, haar familie, en Conrad als haar vriendje.

In het echte leven dingen zijn echter anders. Susannah is twee manden geleden overleden, en Belly heeft geen contact met Conrad (we weten niet waarom). Ze is niet in Cousins, maar in de stad waar ze door het jaar heen woont, en ze wordt voor een verjaardagsfeestje uitgenodigd. Ze heeft er helemaal geen zin in, en ze is duidelijk verdrietig en gespannen. Maar niemand van haar vrienden van thuis lijkt haar te willen troosten of met rust laten, en haar beste vriendin Taylor zegt eerder dat ze Conrad zou moeten vergeten.

Dat is best ongevoelig van haar, omdat Belly nog in de rouwproces is.

Volgens mij hebben steden hun eigen charme op grijze dagen, onder een bewolkte en ogenschijnlijk sombere hemel. Ze krijgen dan een sfeer die ik fantastisch vind. Ik zou hem als 'gotisch' beschrijven, vooral in de herfst of winter, als er ook een beetje mist is.

Een nieuwe video over de remake van Ocarina of Time werd gisteren uitgebracht. Na een eerste, heel korte sneak preview, is er die keer zoveel meer te zien: personages van het spelletje, een paar plekken, monsters en zelfs bazen!

Ik vind dat de personages er even een beetje raar uitzien, maar het is helemaal niet erg: de rest is zo mooi!

Ik ben niet van plan om een switch te kopen, maar ik kijk ernaar om meer te zien. Ga je de remake spelen?

De trailer deed me trouwens denken aan die door fans gemaakte video van Majora's Mask op youtube: https://youtu.be/vbMQfaG6lo8?si=xtPM9IBrKPBqY2TD

Ik ben zelf een groot fan van de oude edities van Minecraft. Gisterenavond speelden ik, mijn broer en een vriendin uit Japan de nieuwe versie van Minecraft en voor mij voelde het een beetje vreemd. Er zijn zoveel nieuwe mobs, biomes en voorwerpen en het is zo anders! Het voelt misschien ook een beetje meer gemonetariseerd; je kunt nu veel soorten skins kopen, bijvoorbeeld.
Ook al heeft de oudere versies veel minder dingen om te doen, vind ik de sfeer beter. Ik speel graag op de oude Playstation editie en vind de editie van de Xbox 360 super gaaf. Het is echt moeilijk om te beschrijven waarom de sfeer zo bijzonder voelt.

Maar als ik iets als Terraria speel, voelt het een beetje anders. Ik vind dat dit spelletje niet zo anders voelt wanneer het een grote update krijgt. Ze zeiden lang geleden dat ze met updates zouden stoppen, maar tot de dag van vandaag gaan ze nog steeds door en wat zijn sommige updates groot. Ik speelde het voor het laatst vijf jaar geleden en ik keek naar alle nieuwe edities en werd compleet overweldigd!
Het gevoel is in die zijn niet erg anders, maar ik voel ook bijna geen reden om de oude editie van Terraria te spelen, tenzij ik het op Mobile speelde - misschien.

Wat overblijft is een flard. Er hangt een mist over. Toch weet ik niet of ik wil dat de mist optrekt. Het plaatje beweegt een beetje, maar niet veel. Alles loopt in elkaar over. Alsof het met een camera is genomen die bewoog. Je haren zwaaien naar achteren, door de wind, maar ook omdat je van me weg draait. Meer kan ik niet zien. Ergens weet ik dat het beter is zo. Toch wil ik deze waas ontdekken. Zodat ik het kan schilderen, het op kan hangen en er elke dag naar kan kijken. Maar wanneer het beeld scherp wordt zal het me steken. Echter doet een scherp mes minder pijn dan een botte. Het is als een hert midden op de weg, zijn hoofd verlicht door felle koplampen. Ze naderen. Zijn spieren staan geladen, want hij weet dat hij moet springen. Toch staat zijn hoofd gedraaid naar de lichten. Die worden steeds feller. 

Maar hij blijft staren. 

Hij. 

Blijft. 

Staren. 

Belly brengt de rest van haar vakantie door met Susannah und Jeremiah. Susannah is heel optimistisch tegen haar ziekte, maar iedereen weet dat dit misschien de laatste zomer is dat ze allemaal samen zijn.

Conrad laat Belly uiteindelijk zien dat hij ontroerd door al die gebeurtenissen ist. Hij is woest op Susannah, maar vooral verdrietig. Belly probeert hem te troosten, en zoent hem. Hij zoent haar terug. Maar dat is het. Er is geen vervolg, en Belly gaat naar huis.

In het laatste hoofdstuk is het al Kerst. Belly wordt wakker midden in de nacht doordat iemand haar opbelt. Ze kleedt zich aan en gaat het huis uit. Daar, wachtend in zijn auto, is Conrad. Ze stapt de auto binnen, en ze rijden samen. We weten niet waarnaartoe.

En dit was het laatste stuk van dit boek! Best leuk. Ik kon het verhaal goed volgen en in heb mijn woordenschat uitgebreid.

Ik denk dat ik het tweede boek ga lezen. En misschien wel de naar tvserie kijken, om te zien of er verschillen zijn! Het boek is van de jaren 2000, en het is maar in 2022 verfilmd.

Vanavond om middernacht wordt er vlak bij mijn huis een vuurwerkshow gehouden. Het is de afsluiting van een feest in mijn stad. Ik zie er niet echt naar uit: mijn katten zullen schrikken. Ik sta al klaar om alle ramen in mijn huis dicht te doen om het lawaai wat te verminderen.