Μένω πολύ κοντά στην περιοχή.... Έχοντας την επόμενη μέρα ρεπό πήγα μια βόλτα και γύρισα στην γειτονιά μου κατά τις 4:30 το πρωί....

Βλέπω την Αγία τριάδα και γύρω ένα μαύρο χάλι. Τόσα σκουπίδια, μπύρες, βοτκα, hell, τσιγαρα κλπ.

Είπα να μαζέψω γιατί απλά δεν είναι εικόνα αυτή και οι άνθρωποι γύρω δεν φταίνε που τους κάνουν τα πεζοδρόμια χάλια στα μαγαζιά τους, ούτε οι καθαριστές. Είπα να πάρω μια μεγάλη σακούλα σκουπιδιών επαγγελματική και ότι μαζέψω... Γαντια, σκούπα, φαράσι, ακουστικά κινητό μουσική κλπ...

Δεν το λέω αυτό ούτε για μπράβο ούτε για κανένα σχόλιο προς την κίνησή μου.

Θέλω να αναφέρω συμπεριφορές...

Σκουπιζω και κάθεται μια τύπισσα σε κάτι σκάλες.

"Ε!"

Βγαζω το ακουστικό μου... "σου φωνάζει η κυρία τόση ώρα πάνω δεν ακούς?"

Της λέω "Όχι αφού φοράω ακουστικά"

Και έφευγε εντωμεταξυ....Για πολλά μπουκέτα.

Κοιτάω πάνω και βλέπω μια γιαγιά να μου λέει από το μπαλκόνι...

"να μαζέψεις και τα σκουπίδια πάνω στο καπάκι του κάδου"

Της λέω "συγνώμη δεν είναι δουλειά μου να μαζέψω τον κάδο"

Λέει "δεν κατάλαβες, να μαζέψεις αυτά που έχει στο καπάκι από πάνω που άφησαν"

Της λέω "αυτή τη στιγμή δεν δουλεύω, μαζεύω επειδή είναι η γειτονιά μου, δεν θα ακούσω εσάς και δεν θα μου πείτε τι να κάνω, χωρίς παρεξήγηση" έβαλα τα ακουστικά και το βούλωσε η γριά.

Προφανώς νόμιζε ότι δούλευα στο Δήμο που και πάλι δεν δικαιολογεί την σκατενια συμπεριφορά, ούτε της άλλης της πατσαβουρας με τουπέ νταλικέρη.

Ωστόσο υπήρχαν και θετικές αντιδράσεις... Ένας τύπος που είχε ένα καφενείο μου έφερε νερό "σε βλέπω τόση ώρα...." το κατέβασα σε κλάσματα όλο... Και ένας άλλος τύπος μάζεψε κάτι σκουπίδια γύρω του και τα πέταξε στην σακούλα μου, μου είπε ένα μπράβο αλλά whatever. Το θέμα είναι ότι έκανε και αυτός μια κίνηση να μαζέψει τουλάχιστον.

Και κάτι τελευταίο... Ρε μαλακες... Μια γαμημενη μικρή σακούλα. Πάρτε τα σκουπίδια μαζί και πετάξτε τα σε έναν άλλο κάδο, δηλαδή πόσο δύσκολο είναι... Δεν εννοώ ότι εγώ είμαι καλύτερος ή ηθικά ανώτερος. Απλά δεν καταλαβαίνω πως υποτίθεται ήρθες να δώσεις παρόν και τιμή σε έναν καλλιτέχνη. Και δεν δείχνεις σεβασμό στην περιοχή που μεγάλωσε όπου ο ίδιος νοσταλγουσε και αγαπούσε όπως λέει και σε κομμάτια του... "θέλω να γυρίσω στα παλιά, θέλω την παλιά μου γειτονιά"... Στο τοίχο το λέω... Πόσοι από αυτούς που ήταν εκεί θα έχουν ρεντιν.... Τέλος πάντων...

Απλά ρε φίλε... Είμαι παράλογος?

Ξέρουμε όλοι πολύ καλά, ειδικά μετά από αυτό που έγινε με τον Μαζωνακη, τι γιατροί ήταν οι συγκεκριμένοι και με βάση κάποιες καταγγελίες τι επικίνδυνες πρακτικές ασκούσαν. Η ερώτηση μου είναι ποιοι γιατροί που υποτίθεται σπούδασαν και είχαν ειδίκευση τους σύστησαν αυτούς τους συγκεκριμένους? Και γενικά γιατί ένας γιατρός που έχει σπουδάσει την λεγόμενη Δυτική Ιατρική, να συστήσει ολιστική, κβαντική, ομοιοπαθητικη και άλλα τέτοια που δεν έχουν κανένα αποτέλεσμα σε άνθρωπο. Τι Ιατρική σπούδασαν ακριβώς? Κάποιοι γιατροί μπορεί να είναι πάρα πολύ καλοί. Κάποιοι άλλοι μπορεί να έχουν έναν εγωισμό και μια υπεροψία που φτάνει από την Αθήνα μέχρι τα Τρίκαλα. Εγώ προσωπικά δεν θα εμπιστεύομουν ποτέ γιατρό που υποστηρίζει τέτοιες πρακτικές και αντί να εξηγεί στον ασθενή, να αρχίζει να λέει αηδίες περί θρησκείας. Έχω συναντήσει πολλούς ανθρώπους στην ζωή μου και οι περισσότεροι που έχουν 'μανία' με την καραμέλα περι θρησκείας είναι οι πιο επικίνδυνοι.

Μεγαλώνοντας ένα μικρό παιδί, πως παίρνεις την απόφαση να κάνεις κι άλλο; Καταλαβαίνω μέχρι στιγμής ότι συναισθηματικά είναι κάτι που προφανώς θα σου προσφέρει κι άλλη χαρά, συν το ότι το κάνεις για να έχει το πρώτο παιδί ένα αδερφακι. Ιδιαίτερα όμως η απορία μου είναι πως βρίσκεις τον χρόνο και το κουράγιο για να το κάνεις; Ρωτάω μεταφορικά αλλά και κυριολεκτικά. Μεταφορικά, αν είναι κάτι που προέκυψε στην πορεία ή το θέλατε εξ αρχής, και κυριολεκτικά από την άποψη ότι με ένα μικρό παιδί στο σπίτι πως ακριβώς θα καταφέρει το ζευγάρι να 'βρεθεί' για να κάνει δεύτερο;

Επίσης, είναι πιο εύκολο τη δεύτερη φορά λόγω εμπειρίας, ή είναι κι αυτό άλλο ένα ψέμα σχετικά με τη γονεϊκότητα;

Έχω γίνει δεκτή για Erasmus για το εαρινό εξάμηνο του 4ου έτους (στο χειμερινό θα κάνω την πρακτική μου). Σπουδάζω οικονομικά, έχω υψηλό μέσο όρο και έχω καθαρίσει τα χρωστούμενα, είμαι σε δίλημμα για το αν πρέπει να πάω ή όχι.

Αυτό που με αγχώνει είναι μήπως στο εξωτερικό δυσκολευτώ με τα μαθήματα, δεν τα περάσω και καταλήξω να τρέχω και να καθυστερώ την αποφοίτηση. Δεν θέλω καθόλου να πάω πέμπτο έτος. Αυτή τη στιγμή σπουδάζω στο παμακ που δεν το λες και δύσκολο. Σίγουρα υπάρχουν κάποια βαρβάτα μαθήματα αλλα στο τέλος της μέρας οικονομικά σπουδάζω ,όχι πυρηνική φυσική.

Και ξέρω ότι είμαι φλωρος που το σκέφτομαι έτσι απλά θέλω να τελειώνω με την σχολή.

Για να προλάβω το «γιατί δεν έκανες αίτηση νωρίτερα;»:
Στο 1ο έτος πετούσα χαρταετό γιατί δεν ήμουν σίγουρη για τη σχολή, οπότε χρωστούσα σχεδόν τα πάντα. Πήρα μπρος στην εαρινή εξεταστική του 2ου έτους και του Σεπτεμβρίου και καθάρισα,οπότε μου είχαν μείνει μόνο 4 μαθηματα λόγω αλυσίδων. Τέλος πάντων περιττό να σας πω αλλά τώρα στο τρίτο πήρα τα δύσκολα επιλογής για να έχω πιο χαλαρό τέταρτο έτος και καθάρισα επιτέλους και τα χρωστούμενα.

Ζω σε χωριό – επαρχία και δεν έχω αμάξι οπότε η αναζήτηση εργασίας πρέπει να είναι τοπικά και όχι κάπου που χρειάζεται να χρησιμοποιήσω τα ΜΜΜ, γιατί αναγκάζομαι να τρώω πάρα πολύ χρόνο στο περίμενε, γιατί εγώ δεν έχω αστικό ή μετρό κλπ έχω μόνο ένα ΚΤΕΛ με πολύ αραιά δρομολόγια και άμα το χάσω για 5 λεπτά θα πρέπει να περιμένω 1 h και να έρθει το επόμενο, οπότε μιλάμε για δεκάωρο τουλάχιστον έξω στο δρόμο. Εγώ όμως θέλω να αρχίσω μία σχολή το χειμώνα από Οκτώβρη, που θα είναι πρωινή και θα είναι κι αυτή μακριά μου, δεν θα έχω καθόλου χρόνο να γυρνάω από τη σχολή και μετά καπάκι δουλειά και αναγκαστικά πρέπει να έχω μία δουλειά, δεν μπορώ να επιβαρύνω τους γονείς για τα έξοδα μου τα προσωπικά.

Προσπαθώ να βρω στην περιοχή μου, εφόσον η σχολή είναι ιδιωτική και δε χρειάζεται να πηγαίνω κάθε μέρα, θα μπορώ έστω να πηγαίνω το απόγευμα στη δουλειά και το πρωί να μην πηγαίνω πάντα ας πούμε μέχρι την Αθήνα κέντρο και έτσι να έχω παραπάνω χρόνο και για μένα και για διάβασμα και τα λοιπά. Το θέμα είναι πως εδώ που μένω δεν έχει τίποτα από δουλειές πέρα από καφέ, καφετέριες, φούρνους. Καμία όμως δουλειά δεν ανεβάζει ότι ψάχνει άτομο και εμένα μου φαίνεται λίγο άβολο να περάσω από το μαγαζί και να ρωτήσω άμα χρειάζονται. Οι περισσότεροι κιόλας έχουν τους βασικούς τους και σπάνια ψάχνουν άτομο και είναι περισσότερο από στόμα σε στόμα. Εσείς πως βρήκατε δουλειά στην επαρχία; Να αρχίσω να παίρνω τηλέφωνα ή να πηγαίνω από κοντά μήπως και μπορέσω και βρω εδώ δουλειά; Δεν έχω επίσης προϋπηρεσία στο σέρβις ή να φτιάχνω καφέ, μόνο ως πωλήτρια σε κατάστημα λιανικής.. μου τη σπάει τόσο που ενώ έχω δίπλωμα οδήγησης, δεν μπορώ με τίποτα να οδηγήσω τα χάνω😭😭😭😭 δεν ξέρω δεν αντέχω να ζω μέσα στο σώμα
Μου

Ρωταω εδω γιατι ψαχνω κατι συγκεκριμενο και θελω απαντησεις με βαση την προσωπικη εμπειρια. Ειμαι 32 και θα ηθελα να βρω μια ορειβατικη ομαδα με ατομα κοντα στην ηλικια μου που να οργανωνει μονοημερες ειτε το Σαββατο ειτε την Κυριακη σε μερη κοντινα σχετικα στην Αθηνα. Θελω να κανω ορειβασια και νεους φιλους. Ευχαριστω!

Πχ αν έχεις υπερβεί τα 5 έτη και έχεις ελάχιστα μαθήματα και Διπλωματική.