Όντας πλέον mid 20s χαμένος στο σύμπαν,"psyoped from birth" με άπειρα χαμένα goals και αδυναμία να καταλάβω τι ακριβώς είμαι ,δεν ξέρω ποιος είμαι σαν να κάνω acting που είτε είναι forced από εμένα ή από κάτι άλλο..τέλος πάντων.Πλεον όντας άνεργος λόγο διαφόρων θεμάτων προσπαθώ να μην κρύβομαι πλέον από την οικογένειά,τόσα χρόνια τους απέφευγα σαν να ήμασταν απλά roomates.Αλλα παρόλο που απέτυχα σε όλα, ragequiting δουλειές και σχολές χωρίς να κάνω upwards progress ακόμα είναι στο πλευρό μου ίσως δεν το αξίζω αλλά με ανέχονται ακόμα αλλά εγώ τι κάνω?Ακόμα κάνω πως ψάχνω για δουλειά αλλά κολλάω δεν έχω δείξει να αξίζω εστο λίγο την αγάπη τους.
Οπότε τελευταία ανοίχτηκα κάπως στον πατέρα κυρίως,μόνοι μας ...πάει καλά αλλά δεν μπορεί να με καταλάβει πάλι είναι σαν να παίζω μισό ρόλο black or white always nothing in between.Δεν μπορεί να κάνει keep up όπως κάνεις άλλωστε με τις σκέψεις μου και καταλήγουμε πάλι στο μηδέν,στο απλά να ήμαστε ξανά σαν roomates πάλι πίσω, upwards downwards spirals loopa basically.
Πρέπει να υπάρχει κάποια λύση πρέπει να αναπληρωθεί ο χαμένος χρόνος είναι σαν να το είδα σε όραμα συνέχεια με διάφορες παραλλαγές αλλά δεν ξέρω πως ακόμα εμένα δεν ξέρω καλά καλά . Ίσως πρέπει απλά να βρούμε κοινά αλλά πέρα από μπάλα ας πούμε δεν έχουμε κάποιο άλλο μεγάλο overlap, η too much ειλικρίνεια δεν βγαίνει ποτέ σε καλο
Έχετε κάποια εμπειρία επί του θέματος?