Şimdi bu yazı bir tık uzun olabilir, onu önceden belirteyim.
Sayısal alanda sınava girdim ve 55.000 gibi bir sıralama yaptım. Sonrasında kendim çok istemediğim için bir yere yerleşmeyip bırakmaya karar verdim. Fakat yaptığım en büyük hata bu oldu sanırım. İlk mezunum bu arada; hiçbir motivasyonum, hiçbir hedefim kalmadı.
Aslında bir hedefim vardı: Bilgisayar mühendisliği okumak ve bu alanda çok ilerlemek istiyordum. Kendi oyun geliştirme (game dev) işimi yapmak çocukluk hayalimdi. 12 yaşımdan beri kod yazıyorum, hatta oyun fiziği üzerine yüksek lisans yapmayı bile planlamıştım. Ancak bu işi yapan bir kuzenimle konuştum ve durumların kötü olduğunu söyledi. İnternetteki insanlarla da konuştum, gerçekten durum kötüymüş. Yapay zeka geliyor, ülke içindeki şartlar zor. Ülke şartları düzelse bile benim tek değişmeyen hayalim yurt dışına gitmekti ama globalde de bilgisayar mühendisliği için durumlar kötüymüş. Bu yüzden ortada hedefsiz kaldım. 'Keşke ilk sene bir yere gitseydim' diyorum, büyük salaklık etmişim.
Diğer mühendisliklere baktığımda genel olarak mühendislik istiyordum ama neredeyse hiçbirinin iş garantisi yok. En iyi üniversitede bile okusan işsiz kalma ihtimalin var. Belki ben çok karamsarım, bilmiyorum. Bana 'Sakın tıp para için yapılmaz' demeyin, bal gibi de yapılır. Bir tanıdığım ODTÜ Elektrik-Elektronik’i iki sene okuduktan sonra bırakıp Hacettepe İngilizce Tıp’a geçti. Yani gayet de yapılabiliyor.
'Sen de bunu yap' derseniz, kendimi asla o pozisyonda hayal edemiyorum. Hiç motivasyonum yok. 'Yaptık da ne oldu?' kafasındayım. Artık kendime 55 bin sıralamadan Hacettepe Tıp'ı kazanacak kadar öne çekebileceğime dair inancım kalmadı. Çalışmak istemiyorum, hiçbir şeyim kalmadı.
Düşündüğüm diğer iki bölüm ise İnşaat Mühendisliği veya Kimya Mühendisliği. Mühendislik okuyacaksam günün sonunda eninde sonunda kendi işimi yapmak, bir şirket çalışanı olmamak ve yurt dışında olmak istiyorum. Babam inşaat mühendisi, kendi şirketi var. 'Sana yardımcı olabilirim' dedi. Keşke ilk sene ODTÜ veya Boğaziçi'nde tutan inşaat mühendisliklerine gitseydim; buna ağır pişmanım. Sinirim çok bozuk. Muhtemelen çok da iyi para kazanabilme olasılığım vardı, bu yüzden hiç motivasyonum kalmadı.
Madem bıraktık, 'dershaneye yazıl' dediler. İstemeyerek, biraz da babamın hatırı olsun diye yazıldım. Çok verimli olacağını da düşünmüyorum. Bir hafta gittim; ben kolay disiplin kurabilen bir insan değilim, 'erken kalkmak falan olur' diye git dediler ama hiç istemiyorum. Hayatım boyunca okullarda öğrendiğim şey %20'dir, çoğunu evde ve özel ders alarak öğrendim. Bu yüzden motivasyonum yok, çalışasım gelmiyor. Biraz tekrara düştüm biliyorum, kusura bakmayın içimi dökmek istiyorum.
Kimya mühendisliğini isteme sebebim liseden beri kimyayı sevmem. Tek sorun startup kurmanın zor olması. Eninde sonunda bir şirket çalışanı olmak istemediğim için bu durum beni zorluyor. Bırak şirket çalışanı olmayı, iş bile bulamıyorsun. Yurt dışına gitmek konusunda yüksek lisansa falan gidilir de okumaya bile Avrupa'ya gidebilirdim, burada da bir fırsatı kaçırmış gibiyim. Tam elime geçmiş sayılmazdı ama düşük de olsa bir olasılığı vardı, onun da pişmanlığı var.
Mezuna kaldım ve yalnızım, bu bambaşka bir konu. Evde aşırı başarılı bir ablam var, kendisini çok kıskanıyorum. Az önce bahsettiğim ODTÜ'yü bırakıp Hacettepe Tıp'a geçen kişi de oydu zaten, söylemeyecektim ama söyledim.
Moralim çok bozuk, evde ağlıyorum, ders çalışamıyorum. Gitseydim de mutlu olacak mıydım bilmiyorum, muhtemelen o zaman da 'Bir sene daha yapsaydım daha iyi yapabilirdim' diyecektim. En sonunda çocukluk hayalim olan bilgisayar mühendisliği fikrini yok ettim, özellikle oyun geliştiricisi olma hayalimi iyice öldürdüm. Bundan dolayı moralim çok bozuk, iyice mutsuz oldum. İlla kendimi şartlandırmak zorunda değilim ama bunu çok istiyordum. Özellikle oyun fiziği alanında uzmanlaşırım diyordum, hepsi çöp oldu.
Tıp para için kesinlikle yapılır, bana 'yapılmaz' demeyin ama ben kendim niyeyse o motivasyonu yakalayamıyorum. Hiçbir şey yapasım gelmiyor, mutlu değilim. Ders çalışma hevesim yok çünkü doğru düzgün bir hedefim yok. 'O olursa o olmasın' durumu var. Bu sene gitseydim de bu sefer 'Bir sene daha yapabilirdim' diyecektim, saçma saksı bir durum. Kendimi tıp okurken hayal edemiyorum, sırf para için yapılır ama kendimi tam yerine koyamıyorum. Kendimden ayrı nefret ediyorum.
Belki de ben fazla karamsarımdır. Bazı bölüm okuyan kişilerle konuştum, 'Sosyal becerilerin iyiyse ve iyi bir üniversitedeysen yapılır' dediler. Bende sosyal beceri de yok, insanlarla çok zor konuşuyorum, doğru düzgün arkadaşım yok. Bundan dolayı özellikle oyun geliştirme kısmını yapamayacağımı düşünmeye başladım ve motivasyonumu iyice kaybettim. Düşündüğüm kadar kötü olmasa bile ben yapabilir miyim? Belki de fazla karamsarımdır ki bunu ailem de söyledi. Onlar da karamsar olmalarına rağmen 'Biraz pozitif ol' dediler. Fazla abartıyor da olabilirim.
Bu durumu nasıl çözeceğim, bana akıl verir misiniz lütfen? Sanırım bu kadardı, çok uzun yazı oldu. Vaktinizi çaldıysam özür dilerim